0

Σε ένα παιγνίδι με αναρίθμητα πλάγια άουτ και φάουλ στον χώρο του κέντρου εκατέρωθεν, με μία Λαμία καταστροφικών διαθέσεων απέναντι στην όποια δημιουργία του αντιπάλου, και με έναν Παναθηναϊκό που η ποιοτική του ανωτερότητα εξανεμιζόταν από την εκτεταμένη νευρικότητά του, είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για ποδόσφαιρο.

Γράφει ο Γιώργος Παπαοικονόμου

 

Όσον αφορά στον Παναθηναϊκό, η νευρικότητα και το κόμπλεξ του κακού ξεκινήματος δικαιολογούν ουκ ολίγες εσφαλμένες επιλογές και μεταβιβάσεις, από αυτές που έκαναν τον Λάζλο Μπόλονι να ωρύεται. «Μα τι κάνετε επιτέλους;»: αυτή η ατάκα μεταφέρθηκε από την τηλεόραση της NOVA, δίνοντας την εντύπωση μιας ριζικής απογοήτευσης του προπονητή για το παιδαριώδες των λαθών. Παιδιαρίσματα που έρχονταν σε κόντρα με τον επαγγελματισμό των παικτών στις προπονήσεις, για τον οποίο μίλησε ο προπονητής μετά το τέλος του αγώνα. Εξ ου και η απογοήτευση.

Η πίεση ήταν τεράστια. Ακόμη και ένας προπονητής που είναι σε θέση να αστειεύται με τους παίκτες του ή και με τον 4ο διαιτητή, δεν ήταν εν προκειμένω ικανός, όπως δείχνει το α’ κυρίως ημίχρονο, να ρίξει στο γήπεδο παίκτες δυνατούς στο σώμα, αλλά χαλαρούς στο πνεύμα. Η φανέλα του Παναθηναϊκού ζυγίζει πολλά κιλά. Είναι προφανές ότι χρειάζεται πάρα πολύς καιρός ακόμη ώστε οι παίκτες του Παναθηναϊκού να μπαίνουν στο χορτάρι με μία αίσθηση ανωτερότητας, πλην όμως έτοιμοι να κερδίσουν κάθε μάχη. Ο Γιώργος Δώνης περιορίστηκε στο δεύτερο, δυνάμει της νεανικότητας του ρόστερ. Ο Μπόλονι, σε συμφωνία με το μήνυμά του ότι ήρθε να προπονήσει μια μεγάλη ομάδα, και δεδομένου του ποιοτικότερου ρόστερ των τελευταίων τριών ετών, είναι καιρός να εμφυσήσει και το πρώτο. Το σοβαρό έλλειμμα αυτής της αίσθησης εξηγεί αυτό που ώθησε τον προπονητή στην έκρηξη «Κρατήστε μπάλα». Διότι, πίσω από το φτηνό πούλημα της μπάλας, καιροφυλακτεί το ευθυνόφοβο «Όχι σε μένα». Πρόσφατα είδα μια φωτογραφία του Καραγκούνη να αγκαλιάζει τον Μπόλονι ως προπονητή του ΠΑΟΚ. Δεν γίνεται να είσαι παίκτης του Παναθηναϊκού και, στα κατάβαθα, να μην θέλεις την μπάλα στα πόδια σου ει δυνατόν 90 λεπτά, όπως την ήθελε ο «Κάρα». Αν θέλεις να κάνεις την καριέρα του Χρήστου Δώνη και να κρύβεσαι, ο Παναθηναϊκός δεν είναι για σένα.

Με αυτά κατά νου, φωτεινές εξαιρέσεις ήταν ο Xavier, αλλά και ο Χατζηγιοβάνης του α’ ημιχρόνου. Όσον αφορά στον δεύτερο, τολμώ να πω ότι το α’ του ημίχρονο ήταν το καλύτερο 45λεπτο με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Είχαμε γράψει ότι ο Μπόλονι είναι σε θέση να του «βάλει μυαλό». Όπερ και εγένετο. Τακτικά άψογος, αθόρυβα αποτελεσματικός στο α’ μισό του γηπέδου, απέριττος και εξαιρετικά επικίνδυνος στο δεύτερο μισό. Και, στη συντριπτική πλειονότητα των στιγμών του, βρισκόταν διαρκώς πάνω στην πλάγια γραμμή, εκεί όπου μπορεί να ξεδιπλώσει το τεράστιο ταλέντο του. Στο β’ ημίχρονο, πιθανόν επηρασμένος από δύο χτυπήματα, αλλά και λόγω μιας κάποιας κόπωσης (βλέπετε, κουράζει η ωρίμανση), έκανε απανωτά λάθη, πλην όμως ακίνδυνα. Αν ο Xavier ήταν, δεδομένων των συνθηκών, μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, αυτό οφείλεται στη χαλαρότητά του. Επέδειξε ικανότητα στους διεμβολισμούς και στις τέσσερις διευθύνσεις του γηπέδου.

Για τον Καρλίτος, δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Η ποιότητά του δεν φαίνεται μονάχα στο πρώτο γκολ, αλλά κυρίως στην ιδιαίτερη διορατικότητά του σε σχέση με τη γραμμή του offside (βλ. φάση του 45’ και, ιδίως, το δεύτερο γκολ), αλλά και στο γυριστό του β’ ημιχρόνου, με το οποίο επιδίωξε το hattrick.

Για τον Καρλίτος, όσα χρειάζεται να ειπωθούν αφορούν στον Μακέντα. Ο Ιταλός είναι κέντρο βάρους των αποδυτηρίων: Φάνηκε από την παραμονή του έως το 90’ στο παιγνίδι με το Βόλο, φάνηκε, επίσης, από τη συνομιλία του με τον Μπόλονι ενόψει της χθεσινοβραδινής του αντικατάστασης, χάριν του παιγνιδιού της Τρίτης. Ο Ιταλός περνά δύσκολες ψυχολογικά ώρες. Είχε συνηθίσει δύο χρόνια να ηγείται μιας ομάδας άγουρων νεαρών μαχητών, και πότε να επαινεί πότε να κατσαδιάζει τον Χατζηγιοβάνη και τον Μπουζούκη. Ο Παναθηναϊκός άλλαξε και ο Μακέντα πρέπει να προσαρμοσθεί. Δεδομένων των συνθηκών, όπου, μεταξύ άλλων, ο Καρλίτος αποδεικνύεται αναντικατάστατος, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται έναν Μακέντα περισσότερο δημιουργικό από ποτέ, όπως στη φάση του κόρνερ που μεταβιβάζει υπέροχα στον Πούγγουρα. Και τούτο πολύ απλά γιατί το πράγμα δεν λειτουργεί με τον Καρλίτος από πίσω του (βλ. πρώτο 25πτο α’ ημιχρόνου). Ως εκ τούτου, το κλάσμα ασσίστ/γκολ πιθανότατα θα πρέπει να αλλάξει. Το ένα-δύο με τον Xavier στο δεύτερο γκολ πρέπει να είναι ο οδοδείκτης.

Πέραν τούτων, είναι φανερό ότι ο Λάζλο Μπόλονι αρχίζει και εδραιώνει ορισμένα σημαντικά στοιχεία στην ομάδα.

Εν αρχή ην τα στημένα. Επιθετικά, ο Παναθηναϊκός εμφανίζεται, πια, απειλητικός σε κάθε κόρνερ ή φάουλ από πλάγια θέση. Αμυντικά, εμφανίζεται συμπαγέστατος.
Δευτερευόντως, αρχίζουν και αξιοποιούνται τα πλάγια μπακ. Από τη μία πλευρά, ο Σάντσεζ με διεμβολισμό ανάμεσα στον Χατζηγιοβάννη και το σέντερ φορ, στο ύψος της γωνίας της μεγάλης περιοχής. Βέβαια, για να πετύχει αυτό, χρειάζεται καλύτερη προσαρμογή του Μακέντα πίσω από το σέντερ φορ, του πολύ κακού μέχρι τώρα Σένκεφελντ, και του καταπιεσμένου χθες Κουρμπέλη. Μέχρι τώρα, ο Σένκεφελντ προδίδει τις αξιώσεις κάθετων διεμβολισμών που ο ίδιος γέννησε τα δύο τελευταία χρόνια.

Βέβαια, από τακτική άποψη, χθες ήταν η βραδιά Ζαγαρίτη-Xavier. Ο μικρός, αν και προβαίνει συχνά σε επιπόλαια λάθη, έδειξε σε δύο-τρεις περιπτώσεις ότι έχει τεράστια περιθώρια εξέλιξης, τόσο αμυντικής όσο και επιθετικής. Πάτησε επιτέλους το τέταρτο τέταρτο με αξιώσεις.

Με την επιθετική ενεργοποίηση των μπακ, η περιοχή γεμίζει με δύο επιθετικούς, με έναν εξτρέμ, και με ένα αμυντικό χάφ.  Πότε ο Μαούριτσιο (με την αδύναμη κεφαλιά του), πότε ο Κουρμπέλης (ο οποίος καιροφυλακτεί στη φάση του 45’), είναι προγραμματισμένοι να κάνουν και αυτοί τη «δουλειά» εάν χρειασθεί. Οι εποχές όπου «δεν υπάρχει κανείς μέσα» φαίνεται πως τελείωσαν.

Όπως και το πρώτο γκολ, έτσι και το 2ο, είναι ξεκάθαρη αποτύπωση της προπόνησης, της τάξεως των ασκήσεων των 3 εναντίον 2 ή 4 εναντίον 3. Τα πράγματα έγιναν απλά: Ο Xavier σπάει στον ελεύθερο Χατζηγιοβάνη και ο τελευταίος στοχεύει, αν και άτσαλα, στο δεύτερο δοκάρι.

Εντούτοις, η διαβασμένη Λαμία, μέχρι και το 2ο γκολ, έκλεισε πολύ καλά τους χώρους ανάμεσα σε Κουρμπέλη-Μαουρίτσιο και Μακέντα-Καρλίτος. Με άλλα λόγια, η παλιά καραβάνα του ελληνικού ποδοσφαίρου ονόματι Μπάμπης Τεννές, αποσόβησε ό,τι δειλά άρχισε να εμφανίζεται στο παιγνίδι με τον Βόλο. Με τον Καρλίτος πίσω από τον Μακέντα στο πρώτο 30λεπτο, η σύνδεση κέντρου και επίθεσης ήταν, δε, κυριολεκτικά αδύνατη. Ο Παναθηναϊκός έχανε εύκολα τις μονομαχίες στο χώρο του 8αριού, και προέβαινε κατόπιν σε αβίαστα και νευρικά φάουλ. Ο διεμβολισμός του Xavier στο δεύτερο ημίχρονο, και η συνεργασία του με τον Μακέντα, έκλεισε το ματς. Η σύνδεση αυτή παραμένει ένα τεράστιο θέμα, και έγκειται στον Μπόλονι να βρει τη λύση, ιδίως απέναντι σε κλειστές άμυνες, και στο μέτρο που το δίδυμο Κουρμπέλης-Μαουρίτσιο είναι δύσκολο να αλλάξει. Αν αυτή θα βρεθεί στο πρόσωπο ενός πιο δημιουργικού Μακέντα, ή της σβούρας που ακούει στο όνομα Βιγιαφάνες, ή στον Μπουζούκη και τον Αγιούμπ, μένει να το δούμε. Επιλογές υπάρχουν.

 

Last but not least: Ο Μολό προσέφερε 20 λεπτά μιας κάποιας ποιότητας. Είναι σημαντικό να έχεις τέτοιους εξτρέμ από τον πάγκο. Αν το βιογραφικό του Αιτόρ την αλήθεια, ο Παναθηναϊκός μοιάζει καλυμμένος από εξτρέμ.

 

Για την νίκη κόντρα στην Κηφισιά οι Πρωταθλητές!

Previous article

Η Ευρωλίγκα ξεπέρασε τα όρια!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.