0
Μετά από 3 συνεχόμενες ήττες, ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε και από την
Μπασκόνια με 93-72, με τους «πράσινους» να βυθίζονται όλο και
περισσότερο στον πάτο της βαθμολογίας.

Μετά από 3 συνεχόμενες ήττες, ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε και από την
Μπασκόνια με 93-72, με τους «πράσινους» να βυθίζονται όλο και
περισσότερο στον πάτο της βαθμολογίας. Συγκεκριμένα, οι πράσινοι
βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην 16 η θέση της βαθμολογίας με διαφορά
ενός ματς από την τελευταία Βιλερμπάν. Η ομάδα του Γιώργου Βόβορα
κατέρρευσε στο 4 ο δεκάλεπτο και για ακόμα μια φορά έφυγε από το
γήπεδο με σκυμμένο κεφάλι, χωρίς να δείξει μάλιστα ουδεμία βελτίωση
σε σύγκριση με τα προηγούμενα παιχνίδια. Η αλήθεια είναι ότι, σε ένα
βαθμό, η εικόνα των «πρασίνων» είναι αναμενόμενη και
δικαιολογημένη. Ο Παναθηναϊκός μέσα σε ένα καλοκαίρι έχασε τον
βασικό του μέτοχο και τον Νικ Καλάθη, έναν παίκτη που τόσα χρόνια
ήταν ο κύριος λόγος που η ομάδα παρέμενε ανταγωνιστική. Από την
στιγμή της αποχώρησης του Δημήτρη Γιαννακόπουλου είχε τονιστεί από
όλους τους νέους αρμόδιους της ομάδας πως οι συνθήκες δεν
επιτρέπουν το ξόδεμα πολλών χρημάτων και πως η ομάδα θα
προσπαθήσει να κάνει ότι καλύτερο μπορεί με πολύ χαμηλό μπάτζετ. Σε
όλες τις συνεντεύξεις τύπου, Διαμαντίδης, Αλβέρτης και Τριαντόπουλος
υπογράμμιζαν πως ο στόχος είναι η ομάδα να παραμείνει αξιοπρεπής.
Κανείς ποτέ δεν μίλησε για υψηλούς στόχους και για οκτάδες, κανείς
δεν έταξε λαγούς με πετραχήλια. Από την ανακοίνωση του
προγράμματος της Ευρωλίγκας είχε φανεί πόσο δύσβατος είναι ο

δρόμος που θα έχει να ακολουθήσει ο Παναθηναϊκός από τις πρώτες
κιόλας αγωνιστικές.
Οι «πράσινοι» αυτή τη στιγμή ζουν το μάλλον μεγαλύτερο μεταβατικό
διάστημα στην ιστορία τους. Πολλοί θεώρησαν τα πρώτα χρόνια μετά
την αποχώρηση του Διαμαντίδη ως τη μεγαλύτερη μεταβατική περίοδο,
όμως τότε υπήρχε μια μεγάλη διαφορά σε σχέση με τώρα: όταν έφυγε ο
Διαμαντίδης, υπήρχε στην ομάδα μια μεγάλη προσωπικότητα, ο Νικ
Καλάθης, για να βοηθήσει ώστε οι τριγμοί από την απόσυρση του
μεγάλου αρχηγού να είναι όσο το δυνατόν μικρότεροι και η ομάδα να
παραμείνει ανταγωνιστική. Και υπήρχε και ένας πρόεδρος
διατεθειμένος να βάλει χρήματα έτσι ώστε η ομάδα να διατηρηθεί σε
όσο το δυνατόν ψηλότερο επίπεδο. Αντίθετα, αυτή τη στιγμή, ο
Καλάθης και αποχωρώντας από την ομάδα άφησε πίσω του «καμένη
γη». Αυτό είναι για μένα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα του φετινού
Παναθηναϊκού, η έλλειψη μιας ηγετικής προσωπικότητας, ενός παίκτη
που θα βγει μπροστά και θα πάρει πάνω του την ομάδα στα δύσκολα. Ο
Καλάθης, όσο και να διαφωνούν κάποιοι, ήταν τέτοιος παίκτης, και
φυσικά ο Διαμαντίδης ακόμα περισσότερο. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν
λέω ότι ο Παπαπέτρου ή ο Νέντοβιτς είναι κακοί παίκτες, ίσα ίσα είναι
δώρο Θεού το γεγονός ότι φορούν τη φανέλα με το τριφύλλι στο
στήθος. Δεν έχουν καταφέρει όμως για την ώρα να δείξουν ότι είναι
ικανοί να πάρουν την ομάδα στις πλάτες τους.
Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, αυτό που λείπει απίστευτα πολύ από τον
φετινό Παναθηναϊκό είναι το τσαγανό και το μπασκετικό «θράσος».
Επιτρέψτε μου μια μικρή στατιστική ανάλυση: Ο Παναθηναϊκός
υποχρεώνει τον αντίπαλο του σε μόλις 10 λάθη ανά παιχνίδι, και,
σωστά μαντέψατε, βρίσκεται στην τελευταία θέση της βαθμολογίας στη
συγκεκριμένη στατιστική κατηγορία, ενώ βρίσκεται και στην
προτελευταία θέση σε κλεψίματα ανά παιχνίδι (μόλις 5). Τι σημαίνει
αυτό; Πολύ απλά, η πράσινη άμυνα είναι τόσο σοφτ που οι αντίπαλοι
δεν έχουν κανένα θέμα να κρατήσουν τη μπάλα. Οι «πράσινοι»
δέχονται πάρα πολύ εύκολα πόντους, δεν αμύνονται σκληρά, δεν
παίζουν παθιασμένα, δεν «θυσιάζονται» για την κατοχή. Ώρες ώρες
μοιάζουν απλά να κοιτούν τον αντίπαλο να βάζει το ένα καλάθι μετά το

άλλο. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να έχει την τρίτη
χειρότερη άμυνα σε ολόκληρη την Ευρωλίγκα.
Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω, αυτό που με προβλημάτισε πιο πολύ
στον αγώνα απέναντι στην Μπασκόνια ήταν η έλλειψη προσπάθειας και
πίστης. Κανείς δεν περιμένει τη μια νίκη μετά την άλλη, ή τουλάχιστον
κανείς δεν πρέπει να την περιμένει. Είναι δεδομένο πως ο
Παναθηναϊκός δεν είναι πλέον η ομάδα που ήταν και βρίσκεται μια
ταχύτητα κάτω από τους «μεγάλους» της Ευρωλίγκας. Είναι μια
δύσκολη πραγματικότητα, αλλά και μια πραγματικότητα που πρέπει να
γίνει αποδεκτή. Κάθε μεγάλη ομάδα βιώνει και περιόδους μεγάλης
κάμψης. Αυτό που κάθε φίλαθλος που αγαπάει την ομάδα του θέλει να
βλέπει, είναι η προσπάθεια. Το πιο θλιβερό στα δύο τελευταία
παιχνίδια είναι το πόσο εύκολα παραιτήθηκαν οι «πράσινοι» όταν
άρχισε να ανεβαίνει η διαφορά. Η ομάδα πρέπει σε κάθε αγώνα να
πιστεύει στον εαυτό της, να βγαίνει με το «μαχαίρι στα δόντια» και να
παλεύει τα παιχνίδια μέχρι το τέλος. Όσο υστερεί σε ταλέντο, να
υπερτερεί σε πάθος και προσπάθεια. Και ας μην τα καταφέρει στο
τέλος.

Αλέξανδρος Τσιριγώτης

Με 22 παίκτες η αποστολή του Μπόλονι – Εκτός ο Μπουζούκης!

Previous article

Ιωαννίδης: “Θα κερδίσουμε αν παρουσιαστούμε σοβαροί!”

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.