1

Ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε την υπέρβαση. Η αποτυχία είναι διπλή εάν αναλογισθεί κανείς ότι ο Ολυμπιακός, λόγω κούρασης και Ευρώπης, έκανε για 65 λεπτά διαχείριση αποτελέσματος.

Μόνο και μόνο αυτή η επιλογή του αιώνιου αντιπάλου, προδίδει τη πολύ μεγάλη διαφορά ποιότητας μεταξύ των δύο ομάδων. Το “κρίμα!” της υπόθεσης είναι ότι αυτή η διαχείριση άγγιξε τα όρια τα υποτίμησης. Ο Παναθηναϊκός δεν κατόρθωσε, όμως, να τη μετουσιώσει σε γκολ και, κατ’ επέκταση, σε ένα θετικό αποτέλεσμα, ακόμη και στη νίκη.
Γράφει ο Γιώργος Παπαοικονόμου
Έχει γίνει πολύς λόγος τόσο για το πρώτο εικοσάλεπτο (ή για το α’ ημίχρονο συνολικά) όσο και για την αρχική σύνθεση του Παναθηναϊκού.
Δεν πρέπει να είναι κανείς ιδιαίτερα πεπειραμένος προκειμένου να καταλάβει ότι το πρώτο εικοσάλεπτο, και η διατήρηση του 0, είναι πολύ κρίσιμο σε αυτά τα παιγνίδια. Λέγεται, εκ των υστέρων και εκ του αποτελέσματος, ότι ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε “φοβικός”. Εγώ θα έλεγα ότι εμφανίστηκε υπεροπτικός, υπερτιμώντας τις δυνατότητές του. Κατά μία έννοια, αυτό είναι ευχάριστο: Ο προπονητής και οι παίκτες έδειχναν να πιστεύουν το αρχικό πλάνο. Ωστόσο, το θεμελιώδες πρόβλημα ήταν ότι, λόγω σοβαρών λεπτομερειών, το πλάνο δεν βγήκε.
Ποιο ήταν το πλάνο;
α) Δύο αριστερά μπακ σε όλη την αριστερή γραμμή (Ζαγαρίτης-Χουανκάρ), προκειμένου να απενεργοποιηθεί η δεξιά πλευρά του Ολυμπιακού. Επετεύχθη. Οι πράσινοι δεν απειλήθηκαν ούτε στιγμή από εκείνη την πλευρά.
β) Καρλίτος σε ρόλο 8αριού και με αμυντικά καθήκοντα, κλίνοντας είτε προς τα δεξιά, είτε στη διαγώνιο ανάμεσα σε Χατζηγιοβάνη και Σάντσεζ.  Αντεπιθετικά, ο στόχος ήταν σαφής: Με δύο-τρεις το πολύ μεταβιβάσεις, ο Καρλίτος να πάρει με πλάτη την μπάλα από τον Μαουρίτσιο και, δεδομένης της ποιότητάς του σε 360 μοίρες, να πετάξει στον κενό χώρο του Χατζηγιοβάνη. Και με τον Μακέντα καθαρό σέντερ φορ, έτοιμο να δεχτεί από τον Χατζηγιοβάνη σε θέση βολής. Το πράγμα όμως δεν δούλεψε. Αφενός, ο Καρλίτος απεδείχθη ανέτοιμος για τον ρόλο. Αφετέρου, ο Μαουρίτσιο ήταν, στο α’ ημίχρονο, εκτός τόπου και χρόνου. Μέσα στο πρώτο αυτό εικοσάλεπτο, ο Βραζιλιάνος έκανε τρεις αλλεπάλληλες εσφαλμένες, βιαστικές και επιπόλαιες μεταβιβάσεις. Ο Μπόλονι ούρλιαζε το όνομά του σε όλη τη διάρκεια του α’ ημιχρόνου.
γ) Στο παραπάνω ήρθε να προστεθεί η κάκιστη αμυντική συνεργασία Σάντσεζ-Χατζηγιοβάνη. Ο μεν Αργεντίνος ήταν κάκιστος από όλες τις απόψεις και σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, ο δε Χατζηγιοβάνης ξέχασε τη συμπεριφορά του στη Λαμία και …θυμήθηκε αυτή του αγώνα με τον Βόλο. Το γκολ που δέχεται ο Παναθηναϊκός είναι πανομοιότυπο. Καμία προσαρμογή του Χατζηγιοβάνη στο μπακ που έρχεται από πίσω. Οι άλλες δύο μικροφάσεις του Ολυμπιακού προκύπτουν επίσης από τη δεξιά πλευρά. Σαν να μην έφτανε αυτό, στο γκολ ο Φορτούνης ολοκληρώνει μόνος του τη φάση, δίχως ο περιπατητής στο α’ ημίχρονο Μαουρίτσιο να προστρέξει, ερχόμενος από την “αδύνατη πλευρά”, στο μαρκάρισμά του. Εν πάση περιπτώσει, ο Χατζηγιοβάνης είναι ο βασικός υπεύθυνος. Εκείνος δεν ήταν που έλεγε ότι η φυσική του κατάσταση είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο; Λίγο η Εθνική, λίγο τα social media, τα μυαλά του έχουν πάρει αέρα.  Κι ενώ έχει πολλή δουλειά και στα δύο μισά του γηπέδου, κι ενώ οι μεταβιβάσεις του, πολλώ δε μάλλον τα τελειώματα, θέλουν ακόμη πολλή δουλειά, τολμά να διερωτάται γιατί αντικαθίσταται. Και μάλιστα από τον Βιγιαφάνες.
δ) Η αλαζονική στάση, που φάνηκε “φοβική”, προδίδεται, τέλος, από τον Σωκράτη Διούδη. Έλεος! Δεν είναι δυνατόν να μην θέλει ή να μην μπορεί να διώξει την μπάλα πάνω από το κέντρο. Δεν είναι δυνατόν να μη μπορεί να μεταφέρει το παιγνίδι στο άλλο μισό, με πιθανό κέρδος πλάγια άουτ και ανάσες για την άμυνα του πρώτου εικοσαλέπτου. Μιλάμε για το πρώτο εικοσάλεπτο σε ντέρμπι εκτός έδρας με τον αιώνιο αντίπαλο, που συμβαίνει, μάλιστα, να είναι πολύ ανώτερος ποιοτικά.
Πέντε αλλαγές άλλαξαν την εικόνα της ομάδας στο β’ ημίχρονο.
1) Η αντικατάσταση του Χουανκάρ από τον Σαβιέρ, η οποία μου μοιάζει αλλαγή τακτικής: Βλέποντας ο Μπόλονι ότι ο Ζαγαρίτης τα καταφέρνει μια χαρά μόνος του στο αμυντικό πλάνο, και βρισκόμενος πίσω στο σκορ, βάζει ένα πραγματικά ποιοτικό δημιουργικό χαφ με την μπάλα στα πόδια. Είναι μεγάλο πλήγμα ο τραυματισμός και η απουσία ενός μήνα του Πορτογάλου.
2) Η πλαισίωση του Σαβιέρ από τον Καρλίτος. Ο Καρλίτος άλλαξε πλευρά, άφησε με ρίσκο τα αμυντικά του καθήκοντα, και ήρθε κοντά με ένα πολύ δημιουργικό χαφ όπως ο Σαβιέρ.
3) Η αναγκαστική αλλαγή του σχετικά καλού Σένκεφελντ από τον Κουρμπέλη. Βέβαια, ο αρχηγός δεν είχε την πίεση του πρώτου εικοσαλέπτου. Σε κάθε περίπτωση, βοήθησε πολύ στο ήρεμο build-up
4) Η αποκάλυψη, σε ένα τέτοιο επίπεδο, που ακούει στο όνομα Αλεξανδρόπουλος. Ο μικρός, κυρίως σε ανασταλτικά καθήκοντα, τα έκανε όλα άψογα. Ευχής έργον να παραμείνει σε αυτό το επίπεδο, ανεξαρτήτως κινήτρου και αντιπάλου.
5) Ο Μαουρίτσιο …άλλαξε παπούτσια. Το ματς με τον Ατρόμητο, και το α’ ημίχρονο με τον Ολυμπιακό, ήταν τα χειρότερά του αγωνιστικά λεπτά. Υποψιάζομαι ότι αυτό έχει να κάνει με τα λευκά του παπούτσια. Όπως και στα παιγνίδια πριν τον Ατρόμητο, έτσι και στο β’ ημίχρονο με τον Ολυμπιακό, φόρεσε τα μαύρα του και απογειώθηκε. Ακόμη και η φάση του 85′ είναι όλη δική του. Έχει διανύσει περί τα 50 μέτρα σπριντ και μόνον η κούραση εξηγεί την αδράνειά του στο τέλος.
Ο Παναθηναϊκός πρέπει να κρατήσει το β’ ημίχρονο σαν φυλαχτό. Πρέπει να κρατήσει το γεγονός ότι μέχρι το 95′ δεν έκανε ούτε μία γιόμα, και προσπάθησε με υπομονή να γυρίσει την μπαλα γύρω από την περιοχή και να δημιουργήσει ρήγματα (η φάση με την κεφαλιά του Καρλίτος στο 90′, αν και οφ-σάιντ, είναι άκρως χαρακτηριστική). Πρέπει να κρατήσει τη μαχητική αυτοθυσία στο χώρο του 8αριού, όπου πέφτανε κορμιά και οι πράσινοι δεν καταλάβαιναν τίποτα, κερδίζοντας στις περισσότερες περιπτώσεις τις μονομαχίες. Πρέπει να κρατήσει τα στημένα που, ακόμη και ανάμεσα στους δίδυμους πύργους του Ολυμπιακού, λειτούργησαν, τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά.
Τέλος, πρέπει να βάλει τον Ζαγαρίτη να δουλέψει στο τέταρτο τέταρο του γηπέδου και να εξελιχθεί σε ένα πολύ καλό αριστερό μπακ.  Με σεντρούλες της πλατείας δεν γίνεται ακόμη τίποτα.
Όλα δείχνουν ότι η ομάδα αρχίζει και …ρολάρει. Εντούτοις, πρέπει να λυθούν άμεσα καίριες αγωνιστικές λεππτομέρειες, καθώς και τα όποια ζητήματα νοοτροπίας και πειθαρχίας. Για τον Μακέντα, δεν ξέρω αν αρκεί η αυτοταπείνωση της χαμένης του ευκαιρίας σε κενό τέρμα. Για τον Χατζηγιοβάνη…, μάλλον ψάχνει τον …προπονητή-μπαμπά που του επέτρεπε παιδιάστικες συμπεριφορές, ή το φιλαράκι του που έμεινε εκτός αποστολής. Ο Μπουζούκης πρέπει να χαλυβδώσει, ο Τάσος πρέπει να πειθαρχήσει. Οι δυο τους πρέπει να μπουν στο κάδρο ένος καλύτερου Παναθηναϊκού στο μέλλον. Ο Μπόλονι φαίνεται ένας ακριβοδίκαιος προπονητής, και ένας άνθρωπος που θα τους βοηθήσει να μπουν στο κάδρο. Ας μην τον εγκαταλείψουν – ούτε αυτόν, ούτε, βέβαια, τον Παναθηναϊκό.

Οι διαιτητές για το Παναθηναϊκός – Μπάγερν

Previous article

Έρχονται ανακατατάξεις στον Παναθηναϊκό – Θέλει πωλήσεις ο Αλαφούζος – Αναγκαία η ενίσχυση!

Next article

You may also like

1 Comment

  1. .. ειναι δυσκολο να πεις σε μια προταση τι φταιει και τιβμπορει να κανει ο Μπόλονι
    ..μετα το ντερμπυ ειδα σημερα τα στιγμιοτυπα απο Λιβερπουλ- Λέστερ

    Ισως τελικά ο ΠΑΟ να ειναι απλώς αργή ομαδα.. πρέπει να ανεβάσει ταχύτητα ακόμη και ας γίνονται λαθη!!!

    Να ανεβασει ρυθμό και ακομη και μονο για να ανεβάσει.. να παιζεται ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ Η μπαλα ακομη και ας γίνονται μ..αλα….. στην αρχη θα μπαινουν γκολ στην ζούλα αλλα μετα θα ερθει ο ρυθμος σιγα σιγα…

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.