0
Μετά το πολύ δυνατό ξεκίνημα που προκάλεσε ενθουσιασμό, ο κόουτς Κάτας μας δείχνει τις αδυναμίες του.

Το γεγονός πως η ομάδα ακολουθεί αντίστροφη πορεία, δηλαδή αντί να βελτιώνεται όσο περισσότερο δουλεύει με τον κόουτς, αυτή χειροτερεύει, είναι από μόνο του ανησυχητικό.
Θέμα εμπιστοσύνης των παιχτών στο πρόσωπο του Κάτας δεν υπάρχει, μέχρι στιγμής όλοι μιλούν με τα καλύτερα λόγια για αυτόν και ο τρόπος που μοιράζει τους χρόνους συμμετοχής πλησιάζει προς το άψογο.
Ας πούμε το ό,τι χρησιμοποιεί με δίκαιο τρόπο τον Χεζόνια (έχει παίξει από 18′ έως 29′, μ.ο 25′ σε 5 ματς) αντί να πιαστεί από πάνω του λες κι είναι σωσίβιο, δείχνει κόουτς με χαρακτήρα και μπασκετική λογική.
Οπότε το θέμα φαίνεται να είναι καθαρά αγωνιστικό.
(Και όχι δε φταίει το ρόστερ, το οποίο άλλωστε έχει αποδείξει ότι μπορεί να παίξει πολύ καλύτερο μπάσκετ από αυτό που βλέπουμε)
Μεγάλη αδυναμία του κόουτς, που ταβανιάζει την συνολική προσπάθεια, είναι ο τρόπος που χειρίζεται την εξέλιξη του αγώνα. Δεν χρησιμοποιεί το τάιμ άουτ ως εργαλείο (για να κόψει το ρυθμό, να αφυπνίσει τους παίχτες κλπ), αλλά αντίθετα αφήνει το παιχνίδι να έχει ροή (απόρροια μάλλον της επιθετικής του φιλοσοφίας, που σχολιάζαμε όταν είχε πρωτοέρθει στην ομάδα). Μόνο που η ροή στα τελευταία 5 παιχνίδια μας σπρώχνει συνεχώς προς τον γκρεμό και εδώ είναι η δεύτερη αδυναμία του: να καταλάβει πότε ακριβώς βρισκόμαστε στο σημείο που χάνεται οριστικά η επαφή με το έδαφος (συνήθως αυτό συμβαίνει από τα μέσα του 3ου δεκαλέπτου, όπου ο αντίπαλος κεφαλαιοποιεί το συνεχές προβάδισμα, έστω και με μικρές διαφορές, πατώντας γκάζι και εκτοξεύοντας τη διαφορά στην κρισιμότερη στροφή, “σκοτώνοντας” έτσι το παιχνίδι).
Ακόμα μια σημαντική (και ιδιαίτερα ανησυχητική) αδυναμία είναι η έλλειψη “κανόνων” στο παιχνίδι μας: π.χ δεν μπορεί ο Σαντ Ρος να σηκώνεται για τρεις στο τρανζίσιον. Εκεί ο κόουτς οφείλει όχι απλά να τον αποσύρει, αλλά και να τον βουτήξει από το λαιμό (ακόμα κι αν μπει το τρίποντο).
Έχουμε πει πως είναι κακή επιλογή ένας κόουτς να στέλνει παίχτες στον πάγκο στο πρώτο λάθος, αλλά δε μιλάμε για τέτοια λάθη. Ο Σαντ Ρος δεν αποκτήθηκε για μπόμπερ και το γνωρίζει πολύ καλά, καιρός είναι να το δειξει και με την συμπεριφορά του στο παρκέ και υπεύθυνος για αυτό είναι ο προπονητής, όχι ο παίχτης. Στην μπασκετική θεωρία το λάθος που κάνει, κοστίζει 4 πόντους. 2 που έχασες και 2 που έφαγες, άσχετα με την πραγματική εξέλιξη των πραγμάτων.
Δεν μπορεί, ενώ αποδεδειγμένα γυρίζουμε την μπάλα καλά, να επιμένουμε τόσο πολύ στο τρίποντο σε βραδιές που δεν μας βγαίνει. Και πάλι την ευθύνη έχει ο κόουτς, όχι οι παίχτες. Ρόλος των παιχτών στο ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι να εκτελούν πιστά το πλάνο του κόουτς και για αυτό σχηματίζουμε αρνητική γνώμη για προπονητές που τους ακολουθεί η φήμη ότι «περιμένουν πολλά σε ατομικό επίπεδο από τους παίχτες» (έχει ειπωθεί και για τον Κάτας). Το αντίθετο πρέπει να συμβαίνει, οι παίχτες να περιμένουν πολλά από τον προπονητή.
Δεν μπορεί να επενδύουμε στην επίθεση για να επιστρέψουμε σε ένα ματς που φαίνεται χαμένο, αυτό μόνο μέσα από την άμυνα μπορεί να συμβεί. Η επιμονή σε γρήγορες επιθέσεις και μεγάλα σουτ απλά κλειδώνει την ήττα και αυξάνει την διαφορά.
Δεν μπορεί να πιέζουμε σε όλο το γήπεδο στα τελευταία 3′ όταν το ματς έχει πια χαθεί (αυτό θύμισε Πασκουάλ) και μάλιστα χωρίς να χρησιμοποιείται για αυτό το σκοπό το πιο αμυντικογενές, αλλά ταυτόχρονα και ευέλικτο σχήμα.
Πρέπει να μπουν μικροί κανόνες που θα ακολουθούνται τυφλά και ο
κόουτς οφείλει να είναι πιο παρεμβατικός όσο το ματς παίζεται.
Ας μην εκληφθούν όλα αυτά ως κακοπροαίρετη κριτική ή ως απαξίωση του κόουτς. Έχει και πολλά θετικά στοιχεία, τα οποία άλλωστε τα έχουμε επισημάνει. Όμως βρισκόμαστε σε αγωνιστική καμπή, είναι προφανές και το χειρότερο: δεν βγάζουμε αντίδραση στις συνεχόμενες ήττες, αντίθετα γινόμαστε προβλέψιμοι στον τρόπο με τον οποίο τελικά θα ηττηθούμε.
Προφανώς, η Εφές είναι από τις καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης και φαβορί για Φ4. Όμως, αντίστοιχα ο Παναθηναϊκός δεν είναι η χειρότερη ομάδα της φετινής Ευρωλίγκας και δεν γίνεται να τερματίσει σε αυτή τη θέση. Ούτε γίνεται να παίζουμε σαν να μην έχουμε στόχους ή κίνητρο.
Ακόμα κι αν δεν υπάρχει εκ των πραγμάτων στόχος, θα πρέπει να βρεθεί. Όχι για το γόητρο ή γιατί “είμαστε ο Παναθηναϊκός”, αλλά γιατί έτσι πρέπει. Οι παίχτες μας, ακόμα και σ’ αυτή την εντελώς μεταβατική χρονιά, θα πρέπει να μείνουν ανταγωνιστικοί, μέχρι το τέλος.
Αυτός εξάλλου ήταν και ο στόχος της μετάβασης: Κάποιοι από τους αθλητές να χτίσουν χαρακτήρα και να νιώσουν πως πατάνε καλά στα παρκέ της διοργάνωσης, έτσι ώστε του χρόνου με τις απαραίτητες αλλαγές να μπούμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο, χωρίς προλόγους και πολύ μπλα μπλα.
Όπως και να χει, στήριξη σε όλους (αθλητές και προπονητές), με την απλή υποσημείωση πως πρέπει να κλείσει καλά η χρονιά, ώστε με ασφάλεια να βαδίσουμε στην επόμενη.
πηγή: Athens School

Μολό: «Κανένας δεν δουλεύει πιο σκληρά από μένα!»

Previous article

H La Liga κορυφαίο πρωτάθλημα της 10ετίας στον κόσμο – Στην 15η θέση η Ελλάδα

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.