0

Έλα μωρέ, και τι έγινε; Όλα καλά. Το διασκέδαζαν τα παιδιά. Σκορ και θέαμα.

ΚΑΝΕΝΑΝ φίλο του Παναθηναϊκού δεν θα πείραζε μια ήττα στην Αγία Πετρούπολη. KANENAN όμως! Στην τελική, ήταν και λογικό (όσο λογικό μπορεί να φαντάζει για το μέγεθος του συλλόγου) να έρθει. Τόσο για τα όσα (δεν) παρουσίασε η ομάδα στη μεγαλύτερη διάρκεια της σεζόν, όσο φυσικά και για το ΤΕΡΑΣΤΙΟ κίνητρο που είχε η Ζενίτ σε αυτό το ματς. Έπαιζε ολόκληρη πρόκριση στα playoffs και μάλιστα για πρώτη φορά στην ιστορία της. Πώς να μην «λύσσαγαν» οι παίκτες για τη νίκη;

Αυτό όμως που πείραξε, πόνεσε, προβλημάτισε και εξόργισε ΟΛΟΥΣ του φίλους της ομάδας ήταν η εικόνα του δευτέρου ημίχρονου. Μια εικόνα ΠΑΡΑΤΗΜΕΝΗΣ ομάδας στο… έλεος της EuroLeague. Πολλές φορές έχω αναφέρει τη νοοτροπία του «άντε να τελειώνουμε» με την οποία (φαίνεται πως) αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι παίκτες τα ευρωπαϊκά παιχνίδια από τη στιγμή που δεν κυνηγούν τίποτα απολύτως στη διοργάνωση, αλλά ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να υπάρχει αυτή εικόνα στα παιχνίδια.

Ακόμα και αν πρόκειται για φιλικό παιχνίδι, καμία ομάδα και σε καμία κατηγορία δεν θέλει να παρουσιάζει αυτό το χάλι του δευτέρου ημιχρόνου. Και δεν είναι μόνο το αγωνιστικό κομμάτι, όσο αυτό της νοοτροπίας. Πολλές φορές μπορεί να ξεφύγει ένα ματς από τον έλεγχο σου. Όμως το παλεύεις. Το κυνηγάς. Ψάχνεις τρόπους να φανείς ανταγωνιστικός. Και όχι να βρίσκεσαι στα πρόθυρα να γραφτείς στην… ιστορία με τον πλέον αρνητικό τρόπο. Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά οι ίδιοι οι παίκτες να βλέπουν την ομάδα να χάνει με 20 πόντους διαφορά και στον πάγκο να χασκογελούν και να κάνουν χαβαλέ λες και βρίσκονται σε All Star Game. Έλα μωρέ, και τι έγινε; Όλα καλά. Το διασκέδαζαν τα παιδιά. Σκορ και θέαμα.

Απαράδεκτο. Απλά… απαράδεκτο. Και σε αυτό φταίει φυσικά και ο προπονητής, ο οποίος κοίταζε αποσβολωμένος χωρίς να κάνει το παραμικρό. Ούτε μία αντίδραση. Ούτε μια έντονη παρατήρηση. Ούτε μια φωνή που θα ακουγόταν από την Αγία Πετρούπολη στην Αθήνα. Τίποτα απολύτως. Και φυσικά τα «γελάκια» στον πάγκο ήταν η μικρογραφία των όσων συνέβαιναν στο παρκέ από το 22′ και μετά.

Εξαιρώ τρεις+έναν παίκτη. Τους Νέντοβιτς και Παπαπέτρου, οι οποίοι έδειξαν φιλότιμο, τον Μήτογλου ο οποίος στα 13 λεπτά που αγωνίστηκε βοήθησε αρκετά (γιατί άραγε να μην παίξει περισσότερο; Ήταν ωραία αυτή η εικόνα διάλυσης;) όπως επίσης και τον Νίκο Δίπλαρο. Τον μοναδικό ΚΑΝΟΝΙΚΟ πλέι μέικερ που έχει ο Παναθηναϊκός φέτος. Σε αυτά τα επτά λεπτά που αγωνίστηκε οι «πράσινοι» επέστρεψαν από το -20 και μείωσαν στους 12. Στη συνέχεια ξεκίνησε ένας κατήφορος που δεν είχε τελειωμό.

Ποτέ ξανά τόσο απαράδεκτη εικόνα

Ο Κάτας είπε ότι ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλά για τρία δεκάλεπτα και ότι γι’ αυτό έπρεπε να είχε μεγαλύτερο σεβασμό. Πρώτον: Ένας ματς διαρκεί 40 λεπτά. Ούτε 35, ούτε 30 ούτε 25. Δεύτερον: Έπαιξε… καλούτσικα (και φυσικά καλύτερα σε σχέση με το Κάουνας) για 22 λεπτά και όχι για τρία δεκάλεπτα όπως είπε ο coach. Δηλαδή μέχρι που η διαφορά ήταν στους τέσσερις πόντους (52-48) για την Ζενίτ. Τριτον: Ευθύνεται ΞΑΝΑ που δεν έκοψε τον ρυθμό των αντιπάλων. Συγκεκριμένα ούτε τώρα πήρε τάιμ άουτ (όπως ακριβώς και στο Κάουνας) και περίμενε το τηλεοπτικό τάιμ άουτ όταν το σκορ είχε γίνει 61-48 μετά από 9-0 σερί της ρωσικής ομάδας. Τέταρτον: Για τα «γελάκια» του πάγκου με τη διαφορά στο -20 οκτώ λεπτά πριν από το τέλος και τη νοοτροπία ορισμένων παικτών, έχει ευθύνη και εκείνος που δεν βάζει τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι. Ο Παναθηναϊκός δεν είναι Χάποελ Ιερουσαλήμ.

Θα μου πείτε, έγινε τίποτε που έχασε ο Παναθηναϊκός; Όχι. Γιατί όμως να δέχεται 112 πόντους στην άμυνά του, έχοντας παρατήσει ΕΝΤΕΛΩΣ το παιχνίδι; Πραγματικά ΤΟΣΟ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ εικόνα, δεν θυμάμαι στο παρελθόν. Απαράδεκτη σε διάρκεια εδώ και δύο μήνες περίπου. Δεν ξέρω αν ο κορονοϊός ήταν το «χτύπημα» για να οδηγηθεί ο Παναθηναϊκός στα σχοινιά και έκτοτε να δέχεται το ένα «κροσέ» μετά το άλλο. Δεν ξέρω αν με τη νίκη στο ΣΕΦ «τελείωσε» η σεζόν για την ομάδα. Δεν ξέρω αν έφταιξε τόσο πολύ ο τραυματισμός του Νέντοβιτς. Αυτό που ξέρω είναι και αυτό που βλέπω μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ.

Και ο Παναθηναϊκός μοιάζει να είναι εντελώς παρατημένο όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι. Εκεί όπου έχει χαθεί εντελώς η μπάλα στην EuroLeague. Εντός των συνόρων ο Παναθηναϊκός δεν έχει αντίπαλο. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Γιατί αν… αποκτήσει σοβαρή κόντρα σε πρωτάθλημα και κύπελλο, η οποία να ικανή να του στερήσει τους δύο ΒΑΣΙΚΟΥΣ του στόχους από το ξεκίνημα της σεζόν, τότε φαντάζεστε τι έχει να επακολουθήσει. Ξαναλέω. Η σεζόν ΔΕΝ είναι πετυχημένη με αυτή την εικόνα στα ευρωπαϊκά ματς τους δύο τελευταίους μήνες με αποτέλεσμα να κατρακυλήσει στην 3η θέση από το τέλος. Και ούτε θα την χαρακτηρίσω πετυχημένη, ακόμα και αν κατακτήσει το double. Απλά θα έχει κάνει το αυτονόητο…

Πηγή: gazzetta.gr

Στοίχημα: Ανοίγει «επικίνδυνα» το ματς στο Παρίσι!

Previous article

Τον Σεπτέμβρη η δημοπράτηση του Βοτανικού!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.