0

Τα διαχρονικά δεδομένα στο θέμα προπονητή στον Παναθηναϊκό και οι αναγκαίες προϋποθέσεις που θα διευκολύνουν το έργο του Γιοβάνοβιτς στο τριφύλλι.

Αν όχι ουδέποτε, σίγουρα ελάχιστες φορές η επιτυχία ενός προπονητή στον Παναθηναϊκό μπήκε σε καλούπια κοινής λογικής. Η θεωρία από την πράξη, απείχε (σχεδόν) πάντα… έτη φωτός.

Φωτεινή εξαίρεση διαχρονικά ήταν ο τεράστιος Φέρεντς Πούσκας που έγραψε το όνομά του με ολόχρυσα γράμματα στην Ιστορία του συλλόγου, ως ο στρατηγός της μεγαλύτερης επιτυχίας όλων των εποχών σε διασυλλογικό επίπεδο στη χώρα μας.

Ακόμη κι ο τεράστιος Πούσκας, βέβαια, πέρασε έντονες στιγμές αμφισβήτησης μέχρι να φτάσει στην απόλυτη αναγνώριση, μετά το ανυπέρβλητο επίτευγμα του τελικού και το έπος του Γουέμπλεϊ.

Υπήρξε μάλιστα και πανό συμπαράστασης στη Λεωφόρο που έγραφε «κάτω τα χέρια απ’ τον Πούσκας» από φίλους του τριφυλλιού, στο ξεκίνημα της θριαμβευτικής ευρωπαϊκής πορείας του συλλόγου, εξαιτίας «κραξίματος» προς το πρόσωπό του από μερίδα του Τύπου και των φιλάθλων.

Στη νεότερη ιστορία του Παναθηναϊκού απέτυχαν προπονητές που η ποδοσφαιρική λογική τους κατέτασσε στη λίστα των «ιδανικών» και πέτυχαν άλλοι που «χλευάστηκαν» ή αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία έχοντας μικρότερο «όνομα» και εύρος βιογραφικού.

Ο Πιέρ Πάκερτ κατάκτησε νταμπλ και ο Τόμισλαβ Ιβιτς κούνησε μαντίλι σε τρεις μήνες.

Ο Ιβιτσα Οσιμ απολύθηκε κακήν κακώς και ο Χουάν Ραμόν Ρότσα οδήγησε με μαεστρία την ομάδα στους «4» του Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Φερνάντο Σάντος έφυγε σαν κυνηγημένος μετά από τρία ματς πρωταθλήματος και ο Γιτζάκ Σουμ πήρε (παλικαρίσιο) νταμπλ.

Ο Γιάννης Κυράστας χαρακτηρίστηκε ως επιλογή/λευκή πετσέτα και δημιούργησε ομαδάρα. Ο Χενκ τεν Κάτε απολύθηκε στα μέσα της σεζόν και ο Νίκος Νιόμπλιας πήρε νταμπλ.

Λες και παρεμβαίνει μία ανώτερη δύναμη και προσγειώνει απότομα την πλειονότητα όσων πιάνουν δουλειά ενόσω έχουν δημιουργηθεί μεγάλες προσδοκίες και το αντίθετο.

Τα τελευταία χρόνια βέβαια δεν πετυχαίνει κανείς από άποψη τίτλων, με μία αναλαμπή της χρονιάς του Κυπέλλου με τον «ρούκι» τότε Αναστασίου στον πάγκο, κι αυτό αποτελεί τρανή απόδειξη της πλήρους αποτυχίας του Αλαφούζου.

Αλλά στη μεγάλη Παναθηναϊκή εικόνα φαντάζει αδόκιμο να αναλύεις τα δεδομένα που συνοδεύουν την πρόσληψη ενός προπονητή. Ειδικότερα στην παρούσα φάση.

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς αντιμετωπίζεται φυσιολογικά με έντονη δυσπιστία από την πλειονότητα των φίλων της ομάδας λόγω του Αλαφούζου.

Οποιος προπονητής κι αν ερχόταν, εκτός από ορισμένους που δεν θα έρχονταν ούτως ή άλλως από τη στιγμή που το μπάτζετ δεν είναι απεριόριστο και ο Παναθηναϊκός είναι εκτός Ευρώπης/σε καθεστώς παρακμής, έτσι θα αντιμετωπίζονταν.

Θεωρητικά και από αμιγώς ποδοσφαιρικής άποψης, στα θετικά του Γιοβάνοβιτς προσμετρώνται η πειθαρχία/σοβαρότητα και η ικανότητά του να βάζει στέρεα θεμέλια και να χτίζει ομάδες από την αρχή, όπως έκανε στον ΑΠΟΕΛ.

Συν του ότι γνωρίζει το μέγεθος του Παναθηναϊκού και έχει πλήρη γνώση της ελληνικής πραγματικότητας, της ποιοτικής δυναμικής του πρωταθλήματος και των αντιπάλων της ομάδας.

Οι εννέα τίτλοι στην Κύπρο και κυρίως το επίτευγμά του να φτάσει με τον Χιώτη, τον Πουρσαϊτίδη, τον Χαραλαμπίδη και τον Μαντούκα στους «8» του Τσάμπιονς Λιγκ, απέναντι στη Ρεάλ του Μουρίνιο, του Κριστιάνο Ρονάλντο, του Μπενζεμά, του Ιγκουαϊν, του Ράμος και του Οζίλ πριν από δέκα χρόνια, δεν αποτελούν αμελητέο επίτευγμα.

Στα αρνητικά του Γιοβάνοβιτς, προσμετράται το γεγονός ότι αποφάσισε να φουσκώσει το λογαριασμό του στην Αραβία αντί να παραμείνει στην προηγμένη ποδοσφαιρικά Ευρώπη.

Από μόνο του ως γεγονός μπορεί να μην είναι απαραίτητα κατακριτέο, άλλωστε το έχουν κάνει ο Δώνης, ο Μιλόγεβιτς, ο Λουτσέσκου και πολλοί άλλοι συνάδελφοί του.

Δημιουργεί ωστόσο μία ανασφάλεια ως προς τις φιλοδοξίες και τον ποδοσφαιρικό εκμοντερνισμό του από τη στιγμή που υπάρχει το άγνωστο της πορείας του μακριά από την Ευρώπη τα τελευταία οκτώ χρόνια, ειδικότερα δε όταν ελάχιστοι μπορεί να έχουν γνώσεις για το τι συνέβη/συμβαίνει ποδοσφαιρικά στα Εμιράτα.

Το χειροπιαστό γεγονός που γνωρίζουμε για την περίοδο που βρέθηκε εκτός Ευρώπης είναι ότι κατέκτησε τρεις τίτλους και έφτασε στο σημείο να επιλεχθεί για την εθνική ομάδα της χώρας όπου εργάστηκε τα τελευταία χρόνια, ασχέτως εάν λόγω της πανδημίας δεν πρόλαβε να καθίσει στον πάγκο της.

Αλλά το μόνο σίγουρο συνολικά για τον Παναθηναϊκό, είναι ότι για να αυξηθούν οι πιθανότητες επιτυχίας του Γιοβάνοβιτς και να γίνει…τρομερός στο τριφύλλι, θα πρέπει η διοίκηση να τον θωρακίσει επί παντός επιστητού.

Να σταματήσει τα μπρος πίσω, να εφαρμόσει επιτέλους ένα πλάνο χτισίματος και να το υπηρετήσει απαρέγκλιτα.

Περιβάλοντας στην πράξη τον Γιοβάνοβιτς από εμπιστοσύνη και αυξάνοντας σημαντικά το διαθέσιμο μπάτζετ.

Σε τέτοιο βαθμό ώστε να καλύπτονται οι απαιτήσεις του προπονητή και να αποκτήσει η ομάδα τα εχέγγυα για την απαιτούμενη ποιοτική αναβάθμιση του ρόστερ, με παίκτες που θα κουμπώνουν στην ποδοσφαιρική του φιλοσοφία.

Μόνο έτσι θα υπάρχουν ρεαλιστικές πιθανότητες ανασύνταξης.

 

Όλες ήταν ΥΠΕΡΟΧΕΣ

Previous article

“Αιώνιο” ντέρμπι για την Κ-19!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.