0

Ο Θοδωρής Ιακωβίδης εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες… Άλλος ένας πρωταθλητής εγκαταλελειμμένος από την Πολιτεία, χωρίς καμία κρατική βοήθεια στην προετοιμασία του. Αν βέβαια, έπαιρνε μετάλλιο θα έσπευδαν όλοι να τον συγχαρούν και να φωτογραφηθούν δίπλα του…

«Αυτή την στιγμή κλαίω όχι από στεναχώρια που δεν πήγα καλά φαινομενικά. Κλαίω γιατί τελείωσε όλο αυτό. Δυστυχώς δεν μπορώ να αποδώσω στο 100% και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο για να κάνω προπόνηση και να μπορώ να αποδίδω αυτά που θα μπορούσα να αποδίδω και αρμόζει σε αυτή την σημαία που φοράω. Συγνώμη αν κάποιοι νομίζουν ότι το βάζω στα πόδια αλλά έχω κουραστεί και δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση.

Είναι πολύ λυπητερό, να ντρέπεσαι να πας στον φυσιοθεραπευτή γιατί δε σου παίρνει λεφτά επειδή ξέρει την κατάστασή σου. Είναι πολύ λυπητερό και εγώ δεν το αντέχω άλλο αυτό. Θέλω να σταματήσω, θέλω να ηρεμήσω. Το μόνο που θέλω αυτή την στιγμή είναι να γυρίσω στους δικούς μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου. Θα τους αγκαλιάσω και θα τους πω ότι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ήταν το κίνητρό μου όλα αυτά τα χρόνια για να συνεχίσω».

Αυτή είναι, λοιπόν, η εικόνα του ελληνικού αθλητισμού το 2021. Ένας αθλητής που πήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες να «λυγίζει» μετά το τέλος του αγώνα του και να λέει πως ήταν ως εδώ. Πως δεν αντέχει άλλο. Πως θα σταματήσει. Στα 30 του χρόνια.

Άλλος ένας Έλληνας αθλητής που έφτασε στην κορυφαία διοργάνωση χωρίς να έχει την παραμικρή στήριξη από αυτούς που θα έπρεπε να τον στηρίξουν: από αυτούς, δηλαδή, που οφείλουν να στέκονται έμπρακτα στο πλευρό των ανθρώπων που επέλεξαν να αφιερώσουν τη ζωή τους στον αθλητισμό. Σε αυτούς που κάθε τέσσερα χρόνια μας θυμίζουν πόσο δύσκολο είναι να κάνεις προπονήσεις, με προσωπικό κόστος που δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά και ψυχικό, για να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου.

Ο Στέφανος Ντούσκος κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο και τότε τον θυμήθηκαν άπαντες. Ο Ιακωβίδης δεν πήρε μετάλλιο, αλλά απλά ζήτησε λίγη προσοχή. Ζήτησε να τον ακούσουμε, όλοι εμείς που έχουμε πάντα τις υψηλές προσδοκίες και απαξιώνουμε τους αθλητές επειδή, κατά τη γνώμη μας, απέτυχαν. Και ζήτησε κυρίως να τον ακούσει η Πολιτεία. Δηλαδή οι άνθρωποι που τον απαξίωσαν και τον ανάγκασαν να φτάσει στο Τόκιο μόνος του. Διότι στη χώρα που «γεννήθηκαν» οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν έχουν χρήματα οι αθλητές για να πληρώσουν τους φυσικοθεραπευτές.

«Όλοι μου λένε “είσαι μικρός”, “έχεις πράγματα να προσφέρεις”. Ναι, το Παρίσι δεν είναι μακριά, με τα μυαλά που κουβαλάω και το Λος Άντζελες το 2028, δεν είναι πολύ μακριά (γέλια). Όμως από το 2017  και μετά, σταματούσα την προπόνηση στη μέση για να φύγω να πάω στη δουλειά, πήγαινα πιο αργά στην προπόνηση γιατί σχολούσα πιο αργά, όλη την ημέρα στο πόδι, για να μπορώ να έχω τα προς το ζην, κι αυτό είναι επίπονο. Στο ευρωπαϊκό της Μόσχας τον Απρίλιο, πραγματικά ένιωσα βαθιά λύπη. Εξ αιτίας του κορωνοϊού είχε αρκετό καιρό να συναντήσω αθλητές από άλλες χώρες. Μιλήσαμε με παιδιά από την Ιταλία κι όταν μου περιέγραψαν τη ζωή τους, έπαθα σοκ. Ήμουν με τον Μανώλη Μαριανάκη και γύρισα και του είπα “τι κάνουμε, εσύ θες διακρίσεις και αυτοί οι άνθρωποι όλη την ημέρα κάνουν προπόνηση και η μόνη τους έννοια είναι τι θα φάνε”». Αυτά είχε πει ο Ιακωβίδης λίγες ημέρες πριν ταξιδέψει στην Ιαπωνία μιλώντας στο sports3.gr.

Να φεύγει από την προπόνηση για να πάει στη δουλειά! Kαι να τον λυπάται ο φυσικοθεραπευτής και να μην του παίρνει χρήματα! Αυτή ήταν η προετοιμασία του. Λύπη και θυμό προκαλούν τα λόγια του. Η ωμή πραγματικότητα για τον ελληνικό αθλητισμό, όπως τα λέει ο κορυφαίος εν ενεργεία αρσιβαρίστας.

Αν υπήρξε βοήθεια; «Με τον ερχομό του Δημήτρη Γιαννακόπουλου μπήκαν όλα σε μια σειρά, τα χρέη τακτοποιήθηκαν, αρχίσαμε να έχουμε αθλητικό εξοπλισμό. Τώρα στη διοίκηση είναι ο κύριος Μαλακατές, τα πράγματα είναι πολύ καλά. Στον Παναθηναϊκό δεν πήγα, προκειμένου να βρω ένα δυνατό σωματείο, που θα με προσέχει. Πήγα γιατί ήταν ο παλιός μου προπονητής από τον Πανελλήνιο, ο Κώστας Σαλπιγγίδης, καθοριστικό ρόλο έπαιξε και ο Λεωνίδας Σαμπάνης, καθώς και ο πατέρας μου, που είναι Παναθηναϊκός.

Ο Παναθηναϊκός τον τελευταίο χρόνο, ειδικά μέσα στην περίοδο του κορωνοϊού, έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην καριέρα μου. Πιστεύω πως αν δεν ήταν ο Παναθηναϊκός, αυτή τη στιγμή δεν θα κάναμε αυτή τη συζήτηση. Θα συνεχίσω να κάνω προπόνηση μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες μέχρι τον Νοέμβριο και το πανελλήνιο πρωτάθλημα, γιατί έχω ένα χρέος, να αγωνιστώ για τον σύλλογό μου» είχε πει στην ίδια συνέντευξη στο Sports3.gr o Ιακωβίδης.

Ξέρει ποιο είναι το χρέος του. Και η Πολιτεία του χρωστά, δεν της χρωστάει… Και αν ζήτησε συγγνώμη με τα μάτια δακρυσμένα μετά το τέλος της προσπάθειάς του στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν έπρεπε να το κάνει. Συγγνώμη από ποιον;

Συγγνώμη πρέπει να ζητήσουν άλλοι. Αυτοί που δεν του προσέφεραν τα βασικά. Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για την ντροπή. Αυτοί που είναι ετοιμάζουν ταξίδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες μοναχά για πάρτη τους. Αυτοί που ενδιαφέρονται μόνο για την προβολή (τους). Αυτοί που αφήνουν απλήρωτους τους αθλητές και τους προπονητές, αλλά όχι τους εαυτούς τους. Συγγνώμη πρέπει να του πει η Πολιτεία.

Ο Ιακωβίδης δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανέναν. Ούτε να ντραπεί για κάτι. Μόνο να ξανασκεφτεί την απόφασή του να σταματήσει. Διότι τέτοιοι αθλητές, τέτοιοι άνθρωποι είναι τιμή για την Ελλάδα.

Ποιος είναι ο Λέβαν Σενγκέλια και τι θα προσφέρει στον Παναθηναϊκό (videos)

Previous article

Με Ιωαννίδη κορυφή και Καρλίτος «10αρι» ο Παναθηναϊκός!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.