0

Η Ευρώπη ολοκληρώθηκε για την γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού αναφορικά με τη σεζόν 2021-22, όμως ακόμη και μια πρόκριση θα υστερούσε μπροστά σε αυτά που έχει «κατακτήσει»!

Λένε πως αν δεν μοχθήσεις, δεν απολαμβάνεις. Αν δεν ταλαιπωρηθείς, δεν εκτιμάς τη στιγμή της «νίκης». Το τμήμα μπάσκετ γυναικών του Παναθηναϊκού, μόχθησε, ταλαιπωρήθηκε, «πόνεσε», έσκυψε το κεφάλι απογοητευμένο. Αλλά δε διαλύθηκε. Το σήκωσε ξανά και το μάτι… γυαλίζει!

Η πορεία της συγκεκριμένης ομάδας, είναι ένα πανέμορφο παραμύθι. Το τέλος του οποίου δεν έχει γραφτεί ακόμη. Γιατί έχει δρόμο μέχρι να μπει το «τέλος καλό». Βιώνει λοιπόν, ένα σταθερό και διαρκές «όλα καλά». Ακόμη κι αν αυτό δε σχετίζεται αποκλειστικά με νίκες ή αγωνιστικά αποτελέσματα. Απ’ τα οποία αντλεί ζωή κάθε αθλητικός σύλλογος.

Η νίκη επί της Χατάι, ολοκλήρωσε τη φετινή παρουσία στην Ευρώπη. Εκεί όπου οι Πράσινες συμμετείχαν, «σφραγίζοντας» με τον τρόπο αυτό την οριστική επιστροφή της ομάδας στα επίπεδα που της αρμόζει. Ίσως κι ακόμη ψηλότερα.

Κάτι τέτοιες στιγμές, έρχεται στο μυαλό όλων ο κύκλος που έκανε το τμήμα για να βιώσει τις καταστάσεις που βιώνει. Της απόλυτης αναγνώρισης, της απίστευτης στήριξης και σεβασμού απ’ τον κόσμο. Ίσως ο νούμερο ένα τίτλος της ομάδας της Ελένης Καπογιάννη.

Το 2017-18 ένα σύνολο από κορασίδες (δηλαδή κορίτσια 14 ως 16 ετών) έβλεπε τον Ολυμπιακό να μη σταματά να σκοράρει με εντολή της διοίκησης. Η ήττα 102-29 ήταν «στίγμα» για την ομάδα που υποβιβάστηκε στην Α2 χωρίς νίκη. Συμμετείχε στην πιο κάτω κατηγορία και επέστρεψε στην Α1 με ορέξεις και διάθεση, λόγω της αλλαγής στα διοικητικά. Επί ημερών Δημήτρη Γιαννακόπουλο στον Ερασιτέχνη Παναθηναϊκό.

Η κομβική στιγμή που… γύρισε το διακόπτη, ήταν το 2019-20. Στις 12 Νοεμβρίου 2019, όταν ανακοινώθηκε η πρόσληψη της Ελένης Καπογιάννη. Πολλοί την αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό, λόγω του παρελθόντος της κορυφαίας προπονήτριας στον αιώνιο αντίπαλο. Τα όποια σύννεφα, διαλύθηκαν γρήγορα και εμφατικά. Η νέα διοίκηση Μαλακατέ παρέλαβε τη σκυτάλη και συνέχισε πάνω στις υγιείς βάσεις να χτίσιμο.

Ένα σύνολο που δημιούργησε η Καπογιάννη, με τη Λύμουρα, την Ριντ, την Μόργκαν, τη Μούλη και τα υπόλοιπα κορίτσια, οδήγησε τον Παναθηναϊκό στο να πάρει εκδίκηση απ’ τον Ολυμπιακό. «Σπάζοντας» το αήττητο 137 αγώνων που είχαν οι Πειραιώτες. Ήταν απλά το ορεκτικό, καθώς το 2020-21 ολοκληρώθηκε με το έπος της κατάκτησης του πρωταθλήματος μέσα στο ΣΕΦ.

Τα δύσκολα πέρασαν. Τα ευχάριστα μόλις άρχισαν. Ένα σύνολο γεμάτο χαμόγελα, γεμάτο πίστη και διάθεση. Γεμάτο μαχητική ψυχή. Καταστάσεις πρωτόγνωρες για μπάσκετ γυναικών, με συνοδεία του πούλμαν απ’ το Σύνταγμα μέχρι τη Λεωφόρο κι εκεί αποθέωση…

Το τμήμα αυτό δεν είναι πως νίκησε, πως κατέκτησε τίτλο κόντρα σε υπερδιπλάσιο μπάτζετ και τρομερά ντεζαβαντάζ. Δεν είναι πως επέστρεψε στην Ευρώπη κι έπαιξε πέντε αγώνες χωρίς σέντερ. Ούτε είναι η αντοχή στα τερτίπια του Ολυμπιακού που δε σταματούσε να καταθέτει ενστάσεις για τη Χατζηνικολάου, φτάνοντας στο σημείο να ακυρώνει μέχρι και τη φιέστα. Προσωρινά βέβαια.

Η ουσία για τον Παναθηναϊκό στο μπάσκετ γυναικών, είναι η δημιουργία μιας οικογένειας. Μιας γροθιάς. Προπονήτρια, παίκτριες, κόσμος. Ξέχωρα απ’ τα μπάτζετ, ξέχωρα από τυχόν άσχημα αποτελέσματα που μπορεί να έρθουν. Η μεγάλη νίκη των κοριτσιών αυτών, είναι πως κέρδισαν τον κόσμο. Τον έκαναν να γίνει ασπίδα. Να κάνει την Ευρώπη να παραμιλά με τις παρουσίες του στο κλειστό του ΟΑΚΑ στα φετινά ματς του Eurocup.

Όσοι γνωρίζουν έστω κι ελάχιστα τον Παναθηναϊκό ως σύλλογο και ως νοοτροπία, αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να συγκρίνεται το πάθος και η αφοσίωση της Ριντ με τον Μπατίστ. Η στρατηγική και το πλάνο της Καπογιάννη με τον Ομπράντοβιτς. Το μπασκετικό μυαλό και η προσωπικότητα της Λύμουρα με τον Μποντίρογκα. Να τραγουδούν οι οπαδοί το σύνθημα για το ΣΕΦ. Όπως το ’99.

Η σύνδεση με την κορυφαία εποχή της μεγαλύτερης ομάδας που γέννησε ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός, δεν είναι απλά νίκη. Είναι θρίαμβος. Από εκεί αρχίζουν όλα. Την πίστη και τη συσπείρωση που κέρδισαν με το σπαθί τους αυτά τα κορίτσια. Γι’ αυτό και είναι «όλα καλά», αλλά το τέλος δε φαίνεται στον ορίζοντα…

Γιατί βλέπει μια ομάδα που υπερβάλει εαυτόν, που παίζει απέναντι σε πάντα μεγαλύτερα μπάτζετ αλλά δεν ψάχνει δικαιολογίες, σε ψηλότερες παίκτριες, σε μεγαλύτερα rotation, αλλά καταθέτει ενέργεια και ψυχή μέχρι τελικής πτώσης. Κι επειδή ο κόσμος του Παναθηναϊκού είναι άκρως μπασκετικός ξέρει να αναγνωρίζει και είναι σταθερά δίπλα σε αυτή την ομάδα, σε χαρές, αλλά και λύπες… Διότι βλέπει πως κάτι θα σκαρφιστεί στο τέλος αυτή η ομάδα για να πανηγυρίσει ξανά!

Αναζητά τη «φρεσκάδα» ο Γιοβάνοβιτς

Previous article

Στην αποστολή του Παναθηναϊκού Β Σένκεφελντ-Χατζηθεοδωρίδης!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.